Hartritmestoornissen zijn afwijkingen in de snelheid van de hartslag en/of van het hartritme. Ze worden veroorzaakt door verstoringen in het elektrische systeem van het hart. Ze komen behoorlijk veel voor, vooral bij oudere mensen. Nochtans veroorzaken ze eerder zelden klachten, en komen soms pas bij een algemeen medisch onderzoek aan het licht.
Voor lichte verstoringen is meestal geen behandeling nodig. Sommige ritmestoornissen moeten met geneesmiddelen behandeld worden om terug een normaal ritme te krijgen, en om op die manier symptomen te verminderen zoals hartkloppingen, kortademigheid, een licht gevoel in het hoofd en pijn op de borst. Deze geneesmiddelen noemt men anti-aritmica. Ze worden gebruikt bij voorkamerfibrilleren en voorkamertachycardie, twee hartritmestoornissen die ontstaan in de hartvoorkamer(s).
Bij voorkamerfibrilleren slaat het hart zeer onregelmatig, en bij voorkamertachycardie slaat het hart zeer snel.
Ze worden ook gebruikt tegen ritmestoornissen van de hartkamers, die oa kunnen ontstaan na een hartinfarct. Dit kan zelfs, indien niet behandeld, tot een hartstilstand leiden.
De meest gebruikte middelen tegen ritmestoornissen zijn Bèta-blokkers, de calciumantagonist Verapamil en het uit Digitalis (vingerhoedskruid) afkomstige Digoxine. Meestal worden zij voorgeschreven voor het verlagen van een snelle hartslag door voorkamerfibrilleren.
Andere anti-aritmica zijn Disopyramide, Mexiletine, Flecaïnide, Cibenzoline, Propafenon en Amiodaron.
Algemeen
Hartritmestoornissen zijn afwijkingen in de snelheid van de hartslag en/of van het hartritme. Ze worden veroorzaakt door verstoringen in het elektrische systeem van het hart. Ze komen behoorlijk veel voor, vooral bij oudere mensen. Nochtans veroorzaken ze eerder zelden klachten, en komen soms pas bij een algemeen medisch onderzoek aan het licht.
Voor lichte verstoringen is meestal geen behandeling nodig. Sommige ritmestoornissen moeten met geneesmiddelen behandeld worden om terug een normaal ritme te krijgen, en om op die manier symptomen te verminderen zoals hartkloppingen, kortademigheid, een licht gevoel in het hoofd en pijn op de borst. Deze geneesmiddelen noemt men anti-aritmica. Ze worden gebruikt bij voorkamerfibrilleren en voorkamertachycardie, twee hartritmestoornissen die ontstaan in de hartvoorkamer(s).
Bij voorkamerfibrilleren slaat het hart zeer onregelmatig, en bij voorkamertachycardie slaat het hart zeer snel.
Ze worden ook gebruikt tegen ritmestoornissen van de hartkamers, die oa kunnen ontstaan na een hartinfarct. Dit kan zelfs, indien niet behandeld, tot een hartstilstand leiden.
De meest gebruikte middelen tegen ritmestoornissen zijn Bèta-blokkers, de calciumantagonist Verapamil en het uit Digitalis (vingerhoedskruid) afkomstige Digoxine. Meestal worden zij voorgeschreven voor het verlagen van een snelle hartslag door voorkamerfibrilleren.
Andere anti-aritmica zijn Disopyramide, Mexiletine, Flecaïnide, Cibenzoline, Propafenon en Amiodaron.
Nuttige adressen
www.mijnhartritme.be
www.cardiologischeliga.be